Licencjonowanie to zarządzanie licencjami w praktyce. Dlaczego jest tak ważne? Używanie oprogramowania na firmowym komputerze są równoznaczne z akceptacją warunków umowy licencyjnej producenta.

·         Czy znasz i rozumiesz te zapisy?

·         Czy kontrolujesz instalacje oprogramowania, redukując zbędne koszty zakupów licencji?

·          Czy proces zarządzania licencjami w Twoim przedsiębiorstwie eliminuje wszelkie ryzyka biznesowe i prawne związane z niewłaściwą eksploatacją zasobów oprogramowania lub nadużyciami warunków umowy licencyjnej?

·         Czy znasz zakres odpowiedzialności za posiadanie nielegalnych kopii oprogramowania?
Na te i inne pytania odpowiadamy podczas naszego szkolenia skierowanego przede wszystkim do osób, które kupują i są odpowiedzialne za legalność oprogramowania: zarówno freelancerzy jak i kadra zarządzają oraz szefowie działów IT.

Poruszymy także tematykę z zakresu modeli licencjonowania oprogramowania (w tym także fontów) oraz automatyzacji procesów i technik zarządzania oprogramowaniem w przedsiębiorstwie.

Szkolenie podzielone jest na dwie części w zakresie  wiedzy merytorycznej i praktycznej.

PROWADZĄCY SZKOLENIE: Aneta Kozłowska

Od 5 lat na stanowisku Licence Manager w firmie Agora SA.

PROGRAM:

Dobrze dobrany font może wiele powiedzieć o projekcie, a także stać się jego nieodłącznym elementem. Za przykład może posłużyć  Spencerian Script, którego twórcą był Platt Rogers Spencer. Font ten został użyty pod koniec XIX wieku w projekcie logo firmy Coca-Cola, które jest do dzisiaj wykorzystywane jako znak towarowy koncernu.

Polemika dotycząca uprawnień w zakresie użytkowania fontów powinna rozpocząć się od odpowiedzi na pytanie: czy wybrany krój pisma będzie eksploatowany w sposób komercyjny? Nie oznacza to jednak, że wykorzystywanie fontu poza projektem komercyjnym eliminuje konieczność  posiadania dowodu nabycia licencji czy też zgody twórcy na wykorzystywanie jego dzieła.

Powstaje coraz więcej rodzajów praw do wykorzystywania fontów. Poza licencją standardową można wyróżnić dedykowane konkretnym aplikacjom czy grom komputerowym fonty z licencją typu OEM, zaś tworzony danym krojem pisma ebook objęty jest licencją ePub.
Od niedawna istnieje nowy trend w licencjonowaniu dotyczący fontów zamieszczanych na łamach stron www zwany Web Embedding. Zdobycie licencji na fonty webowe wiąże się niekiedy z wymogiem podania informacji o domenach internetowych, które mają być objęte licencją (ilość i nazwy domen) oraz oszacowania liczby odsłon strony w danym okresie czasu, co ma wpływ na cenę fontu. Dane te potrzebne są za zwyczaj tym producentom, którzy nie dostarczają klientom plików fontów, a jedynie udostępniają linki do wybranych odmian. Linki są odpowiednio zamieszczane przez projektanta w kodzie strony, dzięki czemu jest ona wyświetlana danym fontem bez potrzeby posiadania jego pliku. Takie zastosowanie umożliwia producentom kontrolę ilości odsłon, która została zadeklarowana w trakcie zakupu fontu.  Wielu licencjodawców nie korzysta jednak z opisanej techniki linkowania fontów webowych i prawo do ich wykorzystania na stronach internetowych zamieszcza w standardowej licencji. Warto wziąć pod uwagę fakt, że w celu ograniczenia kosztów ponoszonych na zakup fontów i przy założeniu minimalnych wymogów wizualnych projektu istnieje możliwość wykorzystania fontów użytkownika odwiedzającego stronę.
Brak jednolitej polityki w zakresie licencjonowania powoduje brak możliwości wyodrębnienia standardowych zasad, które tworzyłyby ogólnie dostępne listy czynności dozwolonych i niedozwolonych.

Różnorodność dostępnych krojów pisma dostarcza wielu możliwości graficznych, choć wybór może być czasem przytłaczający nawet dla fachowego oka najbardziej doświadczonego projektanta. Pierwszy etap projektu komercyjnego, wykorzystującego zasoby fontów, zwyczajowo rozpoczyna się od zgromadzenia zasobów do jego powstania. Należy jednak pamiętać o tym, że sam aspekt wizualny nie jest kluczem do sukcesu. Umowa licencyjna wybranego fontu może szczegółowo określać sposób jego wykorzystania, pozwalając na tworzenie grafiki czy składu publikacji i jednocześnie zabraniać wykorzystania fontu do kreacji logo lub reklamy marki czy też propagowania za jego pomocą określonych treści.
Restrykcje związane z wykorzystywaniem fontów dotykają najczęściej świat komercyjny. To, czy agencja reklamowa realizująca projekt stworzenia ulotek reklamowych określonym w zleceniu fontem powinna posiadać na niego licencję czy nie, uzależnione jest od tego jakie prawa posiada zleceniodawca w zakresie udostępniania fontu. Nie jest oczywistym, że posiadając standardową licencję na font nabywa się w sposób automatyczny prawo do przekazywania go podwykonawcom. W takiej sytuacji agencja reklamowa powinna zadbać o dokument regulujący wszelkie obiekcje. Dobre praktyki podpowiadają, aby wątpliwości związane z niejasnymi zapisami w umowach licencyjnych wyjaśniać z producentami bądź dostawcami licencji, co pozwala nie narażać się na sankcje prawne i minimalizować ryzyko wykorzystywania fontu w niewłaściwy sposób.

Interesy twórców jak i wszelkie formy korzystania z utworów, jakimi są fonty, podlegają ochronie prawnej zarówno w oparciu o treść umowy licencyjnej jak i literę prawa autorskiego. Potrzeba  wykorzystania fontu w projekcie będącym źródłem korzyści materialnych, niesie za sobą o wiele więcej wątpliwości w zakresie uprawnień. Zdobycie odpowiedniego i niezbędnego do celów realizacji projektu pozwolenia często wiąże się z poniesieniem dodatkowych nakładów finansowych.

Sukces projektu komercyjnego zależy więc od korelacji uprawnień wynikających z treści umowy licencyjnej z potrzebami  prowadzonego projektu.

Autor: Aneta Kozłowska; Licence Manager Agora S.A.

Zapraszamy na szkolenie „Zarządzanie Licencjami w Praktyce”

1.  Od góry: Big Caslon, Williams Caslon Text, Berthold Caslon, Caslon Antique URW++

W języku angielskim istnieje wygodne słowo: revival. Po polsku można je oddać jako ‘wznowienie’. Odnosi się ono do sytuacji, w której krój pisma dostępny jedynie w przestarzałej już technologii zostaje zaadaptowany do technologii nowej. Zatem fonty, których używamy to digitalizacje różnych wcześniejszych pism przypisanych do różnego typu nośników. Wiele krojów, zwłaszcza tych klasycznych, to właśnie adaptacje pism dawnych do technologii komputerowej. Dokładne odtworzenie nie jest oczywiście możliwe, o czym mowa będzie jeszcze za chwilę. Nie jest ono też pożądane. Matthew Carter porównuje dokładne odtwarzanie krojów do wypychania zwierząt – owszem, nowy font wygląda bardzo podobnie, ale brak mu już tej siły, którą miał oryginał. Poza tym: jaki oryginał? Historia pism jest niejednokrotnie bardzo zaplątana. Zacząć trzeba od tego, że Caslon, Baskerville czy Garamond (a może Garamont? – nie możemy być pewni nawet pisowni tej nazwy) to nie kroje pisma, a ludzie, którzy kroje cięli, kupowali, sprzedawali, zamawiali… William Caslon kupował kroje Plantina, z tego samego źródła korzystał wcześniej John Fell. Pisma krążyły po Europie. Drukarzom i twórcom pism aż do XIX wieku obca była zasada, jakoby różne stopnie pisma miały mieć te same kształty. Pica 2 (12 punktów) Caslona różni się mocno od jego 42-punktowych kapitalików. Great Premier z pracowni Fella to inny krój niż Pica 3. Kursywa także występuje jako pismo o zupełnie odmiennym charakterze. Epoka komputerowego opracowywania publikacji nie jest pierwszą, w której dawne kroje adaptowane są do nowych technik. Zapotrzebowanie na wznowienia klasyków pojawiło się po wprowadzeniu na rynek linotypu. Wpływ techniki na kształt liter dobrze prezentuje Sabon Jana Tschicholda. Całość jest garamondowska w duchu, ale niezaprzeczalnym znakiem czasu jest taka sama szerokość odmian grubej, zwykłej oraz kursywnej. Zostało to skorygowane przy cyfryzacji Sabona – w kroju Sabon Next. Czcionki będące w użyciu zużywały się. Ze względu na technikę druku oraz rodzaj papieru odbicie nie zawsze jest dokładne. Dla dawnych technik charakterystyczne było większe rozprzestrzenianie się farby drukarskiej – litery odbijały się „grubsze”. Dawniej stosowane zestawy znaków nie odpowiadają współczesnym zapotrzebowaniom. Dziś niewielu już potrzebuje długiego s, zaś mile widziana jest szeroka gama znaków diakrytycznych oraz dostępne funkcje Open Type. Typograf, który dokonuje cyfryzacji dawnego kroju pisma, musi wziąć pod uwagę wszystkie te zmienne. Decyzje podejmowane przez projektantów mogą być bardzo różne, tak jak różne są sposoby pracy typografów.

2. U góry: fragment z wzornika pism Garamonda. [http://en.wikipedia.org/wiki/File:Original-CG.gif]

Dosyć powszechnie stosowaną metodą jest skanowanie druków, na podstawie których chce się stworzyć wznowienie (tak pracuje m. in. Patrick Griffin, autor licznych digitalizacji dla Canada Type). Odtwarza on wydrukowane kształty, „synchronizując” je z nową technologią. Inną techniką jest projektowanie na podstawie notatek i odrysów poszczególnych kształtów – szczególnie przydatne, gdy zachowane materiały są złej jakości. (Tego sposobu używał Nick Shinn przygotowując Modern Suite.) Różne taktyki przynoszą różne owoce. Big Caslon Matthew Cartera oparty jest na późno dziewiętnastowiecznym garniturze czcionek Caslon Foundry o największym stopniu, nazywanych zresztą przez wytwórnię niezbyt oryginalnie: Caslon. Williams Caslon Text Williama Berksona to autorska interpretacja 12-punktowego Mergenthaler Linotype Caslon Old Face. Obie digitalizacje mają na celu raczej stworzenie „klasycznego” kroju bliskiego jakiejś idei Caslona niż wierne naśladowanie czegokolwiek. Obie wyposażone są w funkcje Open Type – jak w pełni nowoczesne fonty. Podobnie jest z Caslonem firmy Adobe – jest czytelny, sprawdza się przy dłuższych tekstach, ale bliżej mu do idei „klasycznego kroju” niż jakiegoś konkretnego wcześniejszego wzorca. Odmienną taktyką jest celowe naśladowanie drugorzędnych cech dawnych druków: źle odbitych, uszkodzonych a czasem nawet nierównej wysokości x czy zmiennej interlinii. Efektem jest krój pisma silnie stylizowany. Można go wykorzystać w pastiszu i przy podobnych projektach, bo odwołuje się do ogólnego wyobrażenia o tym, jak wyglądają stare druki.

Wszystkie 8 fontów dostępnych jest w formacie OpenType Pro (zawierającym min. zakres dla Europy Środkowej) przeznaczonym są zarówno dla systemów Windows oraz Mac OSX

Fonty można nabyć w kompletnym zestawie:
Cosmos® Pro – w cenie 350 $ netto
W skład którego wchodzą odmiany:

1. Cosmos Pro Light
2. Cosmos Pro Light Italic
3. Cosmos Pro Medium
4. Cosmos Pro Medium Italic
5. Cosmos Pro Bold
6. Cosmos Pro Bold Italic
7. Cosmos Pro ExtraBold
8. Cosmos Pro ExtraBold Italic